Literatura żydowska

przez Super User
Odsłony: 212

Wielojęzyczność i wielotorowość literatury żydowskie

Cechą charakterystyczną, którą należy sobie uświadomić myśląc o literaturze żydowskiej, jest fakt, iż nie jest to literatura pisana w jednym języku. Na przestrzeni wieków w kulturze żydowskiej zarysował się podział pomiędzy językiem hebrajskim, w którym pisane były teksty religijne oraz adresowane do elit intelektualnych tego narodu oraz popularne teksty pisane dla przeciętnego odbiorcy w języku jidisz. Ponieważ początkowo nie było tradycji związanej z piśmiennictwem w jidisz toteż autorzy piszący w tym języku poszukiwali wzorców w literaturze kraju na terenie, którego żyła dana diaspora lub w tekstach twórców piszących po angielsku czy francusku. Dlatego też można znaleźć w literaturze żydowskiej wiele inspiracji literaturą niemiecką, rosyjska, angielską czy francuską. Z czasem twórcy semiccy zaczęli tworzyć również literaturę w językach narodowych, krajów w których mieszkali.

 

Literatura żydowska w Polsce

 

Polska do 1939 r. była krajem, w którym najbujniej rozwijała się literatura żydowska. Nigdzie na świcie twórcy żydowscy nie mieli tak dobrych warunków do tworzenia jak na terytorium Rzeczpospolitej. Literaturę żydowską powstałą na terytorium naszego kraju zalicza się obecnie jako jedną z części literatury polskiej. Największy rozkwit literatura żydowska na ziemiach polskich odnotowała w połowie XIX wieku, wraz z pojawieniem się haskali – ruchu intelektualnego nazywanego oświeceniem żydowskim. W tym okresie na ziemiach polskich żyli i działali twórcy tacy jak: Mendel Lewin z Satanowa, Meir Halewi Letteris, Mordechaj Dawid Brandstaedter, Fabiusz Mieses, Jehoszua Schorr, Josef Perl, Michał Lebensohn, Abraham Szalom Frydberg, Dawid Fryszman i Nachum Sokołów.